عسل عباسیان ـ الهه محمدی پیش از آنکه نامش با گزارش خاکسپاری مهسا ژینا امینی و زندان گره بخورد، سال‌ها صدای زنانی بود که خشونت، تبعیض و قوانین مردسالارانه زندگی‌شان را در تنگنا قرار داده بود. از زنانی که برای زنده ماندن از خانه گریختند تا قربانیان آزار جنسی در تحریریه‌ها و زنانی که اختیار بدنشان را از دست داده بودند، گزارش‌های او روایتگر زندگی‌هایی است که اغلب نادیده گرفته می‌شوند. این مقاله با بازخوانی کارنامه روزنامه‌نگاری محمدی، نشان می‌دهد چگونه او پیش از ثبت سوگ ژینا، صدای زنانی شده بود که هنوز زنده بودند، اما جایی امن برای زندگی نداشتند.