اجرای سیستماتیک احکام اعدام علیه مخالفان سیاسی در بحبوحه تشدید تقابل نظامی ایران با آمریکا و اسرائیل، پرسش‌هایی جدی را درباره کارکرد این اقدامات به‌عنوان ابزاری برای ایجاد انسجام داخلی و حذف فیزیکی صدای مخالف برانگیخته است. اما آنچه این فضا را پیچیده‌تر می‌کند، دوگانه‌ای است که خود اپوزیسیون بدان دامن زده است: محکومیت جنگ به‌منزله حمایت ضمنی از اعدام‌ها، و محکومیت اعدام‌ها به‌منزله حمایت از تهاجم خارجی تلقی می‌شود. محمد مقیمی، وکیل و کارشناس حقوق بشر این موضوع را به بحث گذاشته‌ایم.