آینده تنگه هرمز، تنها آینده یک مسیر دریایی نیست؛ آینده شیوه‌ای از حکمرانی بر جهانی است که در آن جنگ از میدان نبرد به نرخ بیمه، مسیر کشتی، قیمت کود، قرارداد گاز و هزینه بازسازی منتقل می‌شود. در چنین جهانی، عبور آزاد جای خود را به عبور بیمه‌شده می‌دهد و امنیت به خدمتی قابل فروش تبدیل می‌شود. در چنین وضعیتی، این تنگه شبیه درِ گاراژی نیست که ریموت آن در دست ایران باشد و با یک کلیک ساده باز و بسته شود. مسئله اصلی دیگر فقط باز یا بسته بودن هرمز نیست؛ پرسش این است که این گذرگاه در کوتاه‌مدت چگونه بازگشایی خواهد شد، در میان‌مدت چگونه به رژیمی از عبور مدیریت‌شده بدل می‌شود، و در بلندمدت چگونه گلوگاه‌های دریایی را به کانون‌های حکمرانی سرمایه‌داری جنگی تبدیل خواهد کرد.